Lojman Sokak

Ben o evde doğmuştum, giriş katta hemen, o duvarlar ağlamalarımı duymuştu benim, o duvarlara tutunarak yürümeyi öğrendim belkide, o evin asmalı balkonunda serinledim ben, bahçedeki asmanın yapraklarından yemek yedim, bahçede köpeğimiz vardı, arka bahçede ise tavuklarımız. Kuyudan su çekerdim sıcaktan çatlamış bahçemiz için. En büyük hüzünlerimi – sevinçlerimi o evde yaşadım ben. Bütün hayatıma o ev şahit oldu benim, belkide beni en iyi o ev, o duvarlar anlatır size.

Ben o mahallede doğmuştum, o mahallede top oynadım, o sokaklarda saklandım saklambaç oynarken, hemen yandaki boş “Tarla”da yapardık maçlarımızı, üst sokak ile mahalle maçı yapardık mesela, karşı binanın duvarında alman kale oynardık mesela, yan bahçede ise misket oynardık.

Köşe başı diye bir kavram vardı bizim orada, dostlarımla bizim sokağın başında buluşurduk her zaman, bütün kararlarımızı orada alırdık, Sulukuleye gitmeyi köşe başında planlamıştık mesela, o köşede buluşurduk ilk önce sonra sahile inerdik,  oturup radyo dinlerdik o köşe başında biz, dertleşirdik, çekirdek çitlerdik. O köşenin adı hep değişirdi, gün geldi yataş oldu, gün geldi ziraat oldu ama adı değişse bile bizim için orası dostlarımla, kardeşlerimle buluşma mekanıydı.

Ve artık bunların hepsi yok oluyor,hepsi tarih olacak, biz yok ediyoruz, bütün belleğimizi, bütün geçmişimizi bir moloz yığınına çeviriyoruz.

Hatıralarımı, çocukluğumu, gençliğimi, delikanlı yıllarımı alarak taşınıyorum o mahalleden ve biliyorum ki o hatıraların hiç bir zaman yeri doldurulamayacak.

5 Responses

  1. DRAMATİKLEŞTİRMEYİN BU DURUMU……..TEKNOLOJİYE UYMAK LAZIM:)__

    HER ANI KIYMETLİ YAPAN DUVARLAR ODALAR BAHÇELER ,BİNALAR DEGİL…İNSANIN BEYNİ VE KALBİDİR….

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Back to Top